Γ. ΝΤΥΕΡ

Γ. ΝΤΥΕΡ
Θα ήθελα να ταξιδέψω όσο πιο μακριά μπορώ. Θα ήθελα να φτάσω τη χαρά που είναι στην ψυχή μου. Και ν΄αλλάξω τα σύνορα που ξέρω και να νιώσω τη σκέψη και το πνεύμα μου να ωριμάζουν. Θα ήθελα να ζήσω, να υπάρχω, ¨να είμαι". Και να ακούω τις αλήθειες μέσα μου.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

ΟΙ ΒΡΩΜΟΕΛΛΗΝΕΣ, ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ




Το παρόν τους είναι το παρελθόν μας
του Έκτορα Στυλιανού


Είναι κοινή παραδοχή ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ή, αλλιώς, κάνει κύκλους. Πράγματι, αυτά που, π.χ., πέρασε ένας λαός στα χέρια κάποιου άλλου μπορεί να τα κάνει κι αυτός με τη σειρά του σ’ έναν άλλο λαό. Αυτή είναι και η περίπτωσή μας.
Όταν ξέσπασε το μεγάλο κύμα μετανάστευσης από την Ελλάδα, οι περισσότεροι Έλληνες αντιμετωπίστηκαν σαν σκουπίδια από τις χώρες στις οποίες κατέφυγαν. Έπεσαν θύματα ρατσισμού και υποτίμησης ήδη από τη στιγμή που επιβιβάστηκαν στο καράβι με το οποίο πήγαν στη νέα χώρα. Ακόμα κι εκεί ήταν σαν ζώα, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Φυσικά, τα βάσανά τους δεν τέλειωσαν εκεί. Οι συνθήκες εργασίας ήταν άνισες σε σχέση με τους ντόπιους. Ο μισθός έφτανε μόνο για τα απολύτως στοιχειώδη, την επιβίωση. Παντού αντιμετωπίζονταν σαν παρείσακτοι, κλέφτες εργασίας από τους ντόπιους (αποκαλούνταν και «βρωμοέλληνες»).
Οι Έλληνες επιθυμούσαν όσο τίποτ’ άλλο να γυρίσουν στον τόπο τους, όμως το πενιχρό τους εισόδημα δεν τους άφηνε να αποταμιεύσουν για την επιστροφή. Έτσι, πολλοί έμεναν και μια ολόκληρη ζωή δέσμιοι εκεί.
Πολλοί από εμάς τα γνωρίζουμε αυτά από διηγήσεις συγγενών (παππούδων, θείων, κ.λ.π.). Όμως κάνουμε ακριβώς τα ίδια με εκείνους τους ντόπιους που ταλαιπώρησαν τους συμπατριώτες μας. Τώρα που άνθρωποι από άλλες χώρες έρχονται εδώ προς αναζήτηση καλύτερης ζωής, τους συμπεριφερόμαστε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Τους εκμεταλλευόμαστε, τους θεωρούμε κατώτερους και δεν παραλείπουμε να το εκδηλώνουμε (το «βρωμοαλβανέ, που μας παίρνεις τις δουλειές, φύγε και πήγαινε από ’κεί που ’ρθες» αποτελεί ένα τυπικό παράδειγμα). Κάθε φορά που γίνεται κάτι κακό, όπως ένα έγκλημα (κλοπή, ληστεία, φόνος, κ.λ.π.) σπεύδουμε να ρίξουμε την ευθύνη στους ξένους. Αν όντως το έχει κάνει κάποιος ξένος, γίνεται τεράστιο θέμα. Αν όμως το έχει κάνει Έλληνας, δεν έχει καμιά σημασία, το θέμα ξεχνιέται αμέσως και κανείς δεν ζητάει μια «συγγνώμη», επειδή κατηγόρησε αμέσως τον ξένο.
Σ’ αυτό βέβαια συμβάλλουν ιδιαίτερα και τα ΜΜΕ που υπερπροβάλλουν τα εγκλήματα των ξένων, ενώ «προσπερνάνε» αυτά των Ελλήνων. Κι όμως, στατιστικά στοιχεία δείχνουν πως οι Έλληνες κάνουν σαφώς πιο πολλά εγκλήματα από όσα οι ξένοι.Υπάρχει, εννοείται, η εύκολη ατάκα :«Εγώ δεν είμαι ρατσιστής. Αυτοί φταίνε.»
Γι’ αυτό καλό είναι από εδώ και πέρα, όταν ακούμε τα βάσανα των παλιών και πώς δεινοπάθησαν, να έχουμε πάρει μια απόφαση. Ή αναγνωρίζουμε ότι οι ξένοι είχαν δίκιο που μας φέρονταν όπως μας φέρονταν, οπότε κι εμείς κάνουμε το ίδιο ή αποδεικνύουμε πόσο άδικο είχαν, αλλάζοντας (επιτέλους) έμπρακτα τη δική μας συμπεριφορά.
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΟΥΣ
της Φοίβης Τραγουλιά-Πανανή
Στην Ελλάδα του 2010 έχουν βρει καταφύγιο ένα εκατομμύριο μετανάστες από όλο τον κόσμο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν εδώ για ένα καλύτερο μέλλον, πιστεύοντας ότι θα έβρισκαν δουλειά και θα έφτιαχναν τη ζωή τους. Δυστυχώς, δεν τα βρήκαν όλα όπως τα περίμεναν. Οι Έλληνες δεν αποδείχτηκαν και τόσο φιλόξενοι ούτε τους υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη χαρά, κάνοντας σε εκείνους ό,τι είχαν υποστεί οι ίδιοι πριν από μερικά χρόνια, όταν ήταν αυτοί οι μετανάστες.
Στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρξε μεγάλο μεταναστευτικό κίνημα από την Ελλάδα προς τις ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης και τις Η.Π.Α. Η οικονομική κατάσταση πολλών ανθρώπων κυρίως στα χωριά ήταν τόσο κακή που μεγάλο μέρος τους απελπίστηκε και αποφάσισε να ψάξει για μια καλύτερη τύχη. Χιλιάδες Έλληνες επιβιβάζονταν στα πλοία για την Αμερική γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες για ένα ευτυχισμένο μέλλον.
Αλλά οι δυσκολίες άρχιζαν όσο βρίσκονταν πάνω στο πλοίο. Καθώς δεν υπήρχε αρκετός χώρος, οι άνθρωποι στριμώχνονταν στα αμπάρια και στο κατάστρωμα μόνο για να απογοητευθούν ακόμα περισσότερο μόλις έφταναν στη χώρα που είχαν ονειρευτεί τόσες φορές, αν έφταναν. Πριν να αποβιβαστούν στις Η.Π.Α. έπρεπε να περάσουν εξονυχιστικές εξετάσεις στο νησί Έλις, ένα μέρος όπου ερευνούσαν τα πάντα για εσένα. Αφού υποβαλλόταν κανείς σε εξετάσεις όλων των ειδών, συμπεριλαμβανομένων και ιατρικών, και μόνο αφού είχε εγκριθεί η παραμονή του, μπορούσε να πατήσει το πόδι του στην πολυπόθητη Αμερική.
Και τότε έρχονταν τα χειρότερα. Όσοι βρήκαν δουλειές ασχολήθηκαν με ό,τι δεν καταδέχονταν να κάνουν οι ντόπιοι και φυσικά στις πιο άθλιες συνθήκες εργασίας. Παρ’ όλη τη σκληρή και κοπιαστική δουλειά τα χρήματα δεν έφταναν και έτσι σε μια οικογένεια έπρεπε να εργάζονται όλα τα μέλη της, αν ήθελε να ζήσει. Σιγά σιγά εμφανίστηκαν κάποιες περιπτώσεις όπου οι Έλληνες διέπραξαν κλοπές και εννοείται ότι, αν και δεν ήταν ο κανόνας, βγήκε σε όλους ιδιαίτερα κακή φήμη. Οι ντόπιοι τους αντιπάθησαν τόσο! Μέχρι και παρακρατικές οργανώσεις τους έβαλαν στο στόχαστρο. Παρόμοιες καταστάσεις αντιμετώπισαν και στις άλλες χώρες στις οποίες κατέφυγαν.
Σήμερα, παρόλο που πέρασαν πολλά χρόνια, η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται. μόνο που αυτή τη φορά εμείς συμπεριφερόμαστε άσχημα στους μετανάστες. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε κανένα νησί Έλις. Όλο το υπόλοιπο σενάριο όμως είναι σχεδόν απαράλλαχτο. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στριμώχνονται σε πλοία που έχουν προορισμό την Ελλάδα. Μερικές φορές είναι τόσο άτυχοι που τυχαίνουν σε πλοίο που βυθίζεται σκόπιμα, πριν φτάσει στον προορισμό του. Όσοι φτάνουν εδώ καταλήγουν στις χειρότερες δουλειές και δεν είναι λίγες οι φορές που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης. Και βέβαια ο ρατσισμός δεν λείπει ούτε σε αυτή την περίπτωση. Τέλος υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις επιθέσεων σε μετανάστες.
Έχοντας αυτά υπόψη, μάλλον μπορούμε να παραδεχθούμε ότι έχουμε αδικήσει τους μετανάστες, ειδικά εφόσον θεωρούμε απαράδεκτα τα όσα συνέβησαν τότε στους συμπατριώτες μας. Είναι τραγική ειρωνεία να βλέπουμε τη συμπεριφορά των άλλων ως επιλήψιμη, ενώ την ίδια στιγμή εμείς κάνουμε ακριβώς τα ίδια. Ίσως να μην μπορούμε να τους προσφέρουμε κάποια καλύτερη δουλειά από τη στιγμή που αυξάνεται η ανεργία, αλλά σίγουρα μπορούμε να μην τους φερόμαστε ρατσιστικά και να τους θεωρούμε ίσους.
Ό,τι συνέβη στους Έλληνες είναι παρελθόν και δε γίνεται να το αλλάξει τίποτα. Ό,τι γίνεται όμως στους αλλοδαπούς σήμερα μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, ώστε να βελτιωθούν οι ζωές τους. Στο κάτω κάτω πρέπει να αναρωτηθούμε: Θέλουμε το παρελθόν μας να είναι το παρόν τους;
Πηγή: tvxs.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μάθηση χωρίς σκέψη είναι χαμένος κόπος. Σκέψη χωρίς μάθηση είναι κίνδυνος. Κομφούκιος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

Αγαπητά παιδιά,

Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω δυο-τρία πραγματάκια που έμαθα και που με έκαναν εκστατικά ευτυχισμένη. Σήμερα είμαι πολύ μεγάλη σε ηλικία: να φανταστείτε ότι ήμουν δέκα χρονών τον περασμένο αιώνα! Λοιπόν ακούστε:

Μερικοί άνθρωποι γίνονται ευτυχισμένοι κάνοντας εκδρομές και παίζοντας παιχνίδια, ενώ άλλοι χαίρονται με αγκαλίτσες και φιλάκια, με χορούς και με τραγούδια. Υπάρχουν αρκετοί που τους αρέσουν τα ωραία αντικείμενα. Όλα αυτά είναι σούπερ. Ωστόσο, αν πάρω παράδειγμα τον εαυτό μου, τίποτα δεν μου αρέσει περισσότερο από το να διαβάζω βιβλία. Όχι επειδή είμαι σπασίκλας και φύτουλας και όλ’ αυτά, αν και μπορείς να το πεις κι αυτό. Τα βιβλία είναι σαν ταξίδια και σαν παιχνίδια: διαβάζοντας πετάμε με μεγάλες φτερούγες σε τόπους μακρινούς, εξερευνάμε τις ζωές άλλων ανθρώπων, νιώθουμε αγαπούλες, συγκινήσεις· μέσα στις σελίδες βρίσκουμε εμπειρίες που μοιάζουν με τις δικές μας, ή, ακόμα καλύτερα, δεν μοιάζουν με τις δικές μας - είναι πιο καταπληκτικές! Θυμάμαι πως όταν διάβασα την ιστορία του Ροβινσώνα Κρούσου ένιωσα ανακούφιση: αν ναυαγούσα σε έρημο νησί, όχι μόνο θα επιζούσα αλλά θα περνούσα τέλεια. Τα βιβλία καθησύχασαν τους φόβους μου: κατάλαβα ότι η ζωή είναι μια περιπέτεια κι ότι ποτέ δεν θα βαδίσω μόνη – τα βιβλία θα με συνοδεύουν σαν ζωντανά πλάσματα, θα με παρηγορούν και θα χαϊδεύουν την ψυχή μου. Τώρα που σας γράφω, θυμάμαι ότι συχνά η ψυχή μου ήταν ταραγμένη: είχα ένα σωρό προβλήματα στο σχολείο και στο σπίτι· ένιωθα αγωνία και, μια νύχτα, νομίζω πως είδα φάντασμα.

Όμως, θυμάμαι επίσης πως, όταν ήμουν παιδί σαν εσάς, η καλύτερη ώρα της μέρας ήταν όταν διάβαζα τα βιβλία που τότε ονομάζαμε «εξωσχολικά». Τα εξωσχολικά ήταν πιο αστεία και πιο συγκινητικά από τα σχολικά, πράγμα φυσικό εφόσον το βιβλίο της γραμματικής δεν είναι αστείο και συγκινητικό. Ωστόσο, αν είμαστε τυχεροί κι έχουμε συμπαθητικούς και γλυκούληδες δασκάλους, η γραμματική, η αριθμητική, η ιστορία, η φυσική είναι κι αυτές σχεδόν αριστούργημα.

Επιστρέφω όμως στα μυθιστορήματα, στα διηγήματα, στους μύθους. Η χαρά της ανάγνωσης ήταν, κάπου κάπου, στενοχώρια. Τι παράξενο ε; Μερικές φορές, οι ιστορίες ήταν λυπητερές, στα παραμύθια οι ήρωες περνούσαν τα πάνδεινα: ένα κοριτσάκι που πουλούσε σπίρτα πάγωσε μέσα στο χιόνι, ένα αγοράκι χάθηκε στο άγριο δάσος... Παρότι έκλαιγα γοερά, ήμουν ευχαριστημένη: ένιωθα «κάτι». Θέλω να πω, δεν μπορούμε να χαμογελάμε διαρκώς: οι άνθρωποι γίνονται σοφότεροι νιώθοντας, κάπου κάπου, λύπη, οίκτο, αγανάκτηση. Κυρίως όμως, γίνονται εκστατικά ευτυχισμένοι: δοκιμάστε να ζήσετε τη ζωή του αναγνώστη και θα με θυμηθείτε.

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η Δήμητρα Μηλ. διαβάζει και σας προτείνει....ψάξε στην ομώνυμη ετικέτα παραπάνω στα ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ....

Η Δήμητρα Μηλ. διαβάζει και σας προτείνει....ψάξε στην ομώνυμη ετικέτα παραπάνω στα ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ....

ΕΚΕΒΙ

ΕΚΕΒΙ
Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
Cute Finding NemoCute Finding Nemo

ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Ν. ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Μ.ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΗ

ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ...από τον Skipper

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ...από τον Skipper
τα 10 πιο αγαπημένα μου βιβλία που με ταξίδεψαν.....

να μην ξεχάσω να δανειστώ και να διαβάσω...

  • Ο Θεός των μικρών πραγμάτων, Arundhati Roy
  • Δυο φορές Έλληνας, Μένης Κουμανταρέας
  • Οδυσσέας, James Joyce
  • O μύθος του Σίσσυφου, Αλμπέρ Καμύ
  • Μεγάλες προσδοκίες
  • Ο θεός των μικρών πραγμάτων
  • Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές
  • Μικρά Αγγλία, Καρυστιάνη
  • Σιντάρτα, Έρμαν Έσσε
  • Έρως, θέρος, πόλεμος, Ευγενία Φακίνου
  • Το μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης
  • Τα ρω του έρωτα, ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
  • 100 χρόνια μοναξιάς, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές
  • Ο Αλχημιστής, Π. Κοέλο
  • Το όνομα του ρόδου, Ουμπέρτο Έκο
  • Ο κόσμος της σοφίας, Γκάαρντερ

Η γιορτή των ερωτευμένων πλησιάζει. Διαβάστε τα ερωτικά ποιήματα στην Ετικέτα "ΈΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ" και ψηφίστε το ερωτικό ποίημα που σας άρεσε περισσότερο(μπορείτε να επιλέξετε 1 ποιητή ή και περισσότερους)

ΣΟΦΟΚΛΗΣ

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις, ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις, φοιτᾷς δ’ ὑπερπόντιος ἐν τ’ ἀγρονόμοις αὐλαῖς· καὶ σ’ οὔτ’ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶς οὔθ’ ἀμερίων σὲ γ’ ἀνθρώπων. Ὁ δ’ ἔχων μέμηνεν.

Ρ. Μ. ΡΙΛΚΕ

Βγάλε τα μάτια μου: μπορώ να σε δω
Κλείσε τ’ αυτιά μου: μπορώ να σε γρικήσω
Και χωρίς πόδια μπορώ σ’ εσε να ρθω ,
Και δίχως στόμα μπορώ να σ’ εξορκίσω.
Σπάσε τα μπράτσα μου: θα σε κρατά η καρδιά μου
Πνίξε μου την καρδιά, μα το μυαλό μου θα χτυπά.
Κι αν ρίξεις στο μυαλό μου τη φωτιά,

Θα σε κρατώ μες το αίμα μου κλεισμένον.


ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

… για να γεννηθείς εσύ,
κι εγώ για να σε συναντήσω
γι’ αυτό έγινε ο κόσμος…


ΣΟΦΟΚΛΗΣ, Αντιγόνη, στ.523

" Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν. "

"Δε γεννήθηκα να μοιράζομαι το μίσος αλλά την αγάπη"