Γ. ΝΤΥΕΡ

Γ. ΝΤΥΕΡ
Θα ήθελα να ταξιδέψω όσο πιο μακριά μπορώ. Θα ήθελα να φτάσω τη χαρά που είναι στην ψυχή μου. Και ν΄αλλάξω τα σύνορα που ξέρω και να νιώσω τη σκέψη και το πνεύμα μου να ωριμάζουν. Θα ήθελα να ζήσω, να υπάρχω, ¨να είμαι". Και να ακούω τις αλήθειες μέσα μου.

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2012, ΜΟ ΓΙΑΝ


Ο κινέζος συγγραφέας Μο Γιαν δήλωσε σήμερα «πολύ χαρούμενος» που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2012 και δεσμεύτηκε να «επενδύσει κι άλλο» στη συγγραφή του, στην πρώτη του αντίδραση μετά την ανακοίνωση της σουηδικής Ακαδημίας των Νόμπελ, η οποία ....μεταδόθηκε από τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης.

«Όταν έμαθα ότι με τίμησαν με αυτό το βραβείο, ήμουν πολύ χαρούμενος», δήλωσε ο 57χρονος τιμηθείς με το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας.

«Θα συγκεντρωθώ στη δημιουργία νέων έργων. Θέλω να επενδύσω κι άλλο για να ευχαριστήσω όλον τον κόσμο», πρόσθεσε, σύμφωνα με τις δηλώσεις του που μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα.

«Όμως πιστεύω ότι το βραβείο αυτό δεν σημαίνει τα πάντα. Πιστεύω ότι η Κίνα διαθέτει πολλούς συγγραφείς που είναι πολύ χαρισματικοί. Η λαμπρή παραγωγή τους αξίζει επίσης να αναγνωριστεί στον κόσμο», πρόσθεσε ο ίδιος από το χωριό του Γκαομί, στην επαρχία Σαντόνγκ, στην ανατολική Κίνα, όπου βρισκόταν σήμερα.

Είναι ένα «χαρούμενο γεγονός για την κινεζική λογοτεχνία», σχολίασε παράλληλα σήμερα ο Χε Τζιανμίνγκ, αντιπρόεδρος της επίσημης Ένωσης Κινέζων Συγγραφέων.

Η Λαϊκή Ημερησία, επίσημο όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, εξέφρασε και αυτή τα συγχαρητήριά της στον Μο Γιαν, τον «πρώτο Κινέζο πολίτη» που κερδίζει το Νόμπελ Λογοτεχνίας, όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα της.

Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της Κίνας δεν έχουν αναφερθεί μέχρι στιγμής στον φυλακισμένο διαφωνούντα συγγραφέα Λιου Σιαομπό, ο οποίος κέρδισε το 2010 το Νόμπελ Ειρήνης, ούτε στον Γκάο Σινγκτζιάν, τον εξόριστο Κινέζο διαφωνούντα συγγραφέα που κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2000 ως Γάλλος πολίτης.

Το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο CCT μετέδωσε την ανακοίνωση της βράβευσης του Μο Γιαν με το Νόμπελ ως έκτακτη είδηση, ενώ ο Χαν Χαν, συγγραφέας και κριτικός του Πανεπιστημίου Γουχάν στην κεντρική Κίνα, δήλωσε ότι το επίτευγμα του Μο συνιστά «ιμή για τους Κινέζους συγγραφείς».

Αντιδράσεις χαράς και περηφάνιας υπάρχουν και σε κινεζικούς ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, καθώς ο κινεζικός πληθυσμός, ο οποίος γνωρίζει καλά το συγγραφικό έργο του Μο Γιαν, υποδέχθηκε με μεγάλη ικανοποίηση την είδηση αυτή.

«Μο Γιαν, θέλω να βυθιστώ στα βιβλία σας, είναι μια τέτοια τιμή για τον πληθυσμό της Σαντόνγκ», γράφει στην υπηρεσία Weibo, την κινεζική αντίστοιχη του Twitter, ένας χρήστης με το όνομα Γιουσιασιαοσί, αναφερόμενος στην γενέτειρα του συγγραφέα, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών έργων του.

«Ήταν πράγματι μια από τις καλύτερες επιλογές που έκανε η σουηδική Ακαδημία γιατί είναι λαμπρός», δήλωσε στη σουηδική τηλεόραση ο σινολόγος της Ακαδημίας Γκέραν Μάλμκβιστ.

Ως ένας από τους πιο διακεκριμένους συγγραφείς της Κίνας, ο Μο Γιαν φέρει την φήμη ότι πρόσκειται στις αρχές του Πεκίνου και έχει επικριθεί από άλλους κινέζους συγγραφείς ότι δεν έχει εκφράσει την υποστήριξή του σε διαφωνούντες συγγραφείς.

Ωστόσο, σύμφωνα με την σουηδική Ακαδημία των Νόμπελ, τα έργα του: «Οι μπαλάντες του σκόρδου» (1988) και «Η δημοκρατία του κρασιού» (1992) «κρίθηκαν ανατρεπτικά λόγω της οξείας κριτικής που ασκεί στην σύγχρονη κινεζική κοινωνία».

Ο Μο Γιαν έγινε ευρύτερα γνωστός στη Δύση χάρη στην μεταφορά με τον ίδιο τίτλο στον κινηματογράφο του μυθιστορήματός του «Οι κόκκινοι αγροί» από τον Ζανγκ Γιμού.

Το έργο του χαρακτηρίζεται από έναν ρεαλισμό που φτάνει μέχρι τη βία και αποτυπώνει όλες τις αιφνίδιες αλλαγές από τις οποίες πέρασε η Κίνα, πριν από τον κομμουνισμό, κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής εισβολής, υπό την Πολιτιστική Επανάσταση και άλλες θυελλώδεις περιόδους του κομμουνισμού.

«Ο Μο Γιαν, συνδέοντας φαντασία και πραγματικότητα, ιστορική και κοινωνική προοπτική, δημιούργησε ένα σύμπαν, το οποίο, με την περιπλοκότητά του, θυμίζει αυτό συγγραφέων, όπως ο Γουίλιαμ Φώκνερ και ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, το οποίο παραμένει ταυτοχρόνως προσηλωμένο στην αρχαία κινεζική λογοτεχνία και στην λαϊκή παράδοση του παραμυθιού», επισήμανε η Ακαδημία.

Εκτός από μυθιστορήματα, έχει κυκλοφορήσει μεγάλο αριθμό δοκιμίων και διηγημάτων με ποικίλη θεματολογία και «θεωρείται, παρά την κριτική του στάση απέναντι στην κοινωνία, ένας από τους πιο διακεκριμένους συγγραφείς της χώρας του», πρόσθεσε η Ακαδημία.

Μεταξύ των έργων του βρίσκεται το «Μεγάλα Στήθη και Φαρδιές Περιφέρειες» (2004), στο οποίο περιγράφεται η Κίνα του εικοστού αιώνα μέσω του πορτρέτου μιας οικογένειας.

Το ψευδώνυμο Μο Γιαν, που σημαίνει «δεν μιλάει», το επέλεξε ο Γκουάν Μογέ, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου του μυθιστορήματος το 1986, στο οποίο ένα παιδί που αρνείται να μιλήσει διηγείται την ζωή των χωρικών, την οποία έζησε και ο ίδιος στην παιδική του ηλικία.

Ο Μο Γιαν είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει το δημοτικό και να βόσκει κοπάδια βοοειδών κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης της Κίνας και μερικές φορές ήταν τόσο φτωχός που τρεφόταν μόνον με φλοιούς από δέντρα και αγριόχορτα για να επιβιώσει.

Ωστόσο ο ίδιος αποδίδει σε αυτές τις δυσκολίες που αντιμετώπισε σε μικρή ηλικία την έμπνευσή του για τα έργα του, στα οποία καταπιάνεται με την διαφθορά, την παρακμή στην κινεζική κοινωνία, την κινεζική πολιτική οικογενειακού προγραμματισμού και την αγροτική ζωή.

«Η μοναξιά και η πείνα ήταν η περιουσία μου για τη δημιουργία» έργων, είχε κάποτε δηλώσει ο ίδιος.

Ο Μο γεννήθηκε σε μια αγροτική οικογένεια στο χωριό Γκαομί. Όταν τελείωσε η Πολιτιστική Επανάσταση, εντάχθηκε στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Τεχνών και Λογοτεχνίας του στρατού και αργότερα στο Πρότυπο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, όπου πήρε μάστερ στη λογοτεχνία και στις τέχνες.

«Πιστεύω ότι οι συγγραφείς γράφουν για τις δικές τους συνειδήσεις, γράφουν για το δικό τους πραγματικό κοινό, για τις δικές τους ψυχές», είχε πει ο Μο σε συνέντευξή του στην Ημερησία της Κίνας. «Κανένας δεν γράφει για να κερδίσει βραβεία».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μάθηση χωρίς σκέψη είναι χαμένος κόπος. Σκέψη χωρίς μάθηση είναι κίνδυνος. Κομφούκιος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

Αγαπητά παιδιά,

Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω δυο-τρία πραγματάκια που έμαθα και που με έκαναν εκστατικά ευτυχισμένη. Σήμερα είμαι πολύ μεγάλη σε ηλικία: να φανταστείτε ότι ήμουν δέκα χρονών τον περασμένο αιώνα! Λοιπόν ακούστε:

Μερικοί άνθρωποι γίνονται ευτυχισμένοι κάνοντας εκδρομές και παίζοντας παιχνίδια, ενώ άλλοι χαίρονται με αγκαλίτσες και φιλάκια, με χορούς και με τραγούδια. Υπάρχουν αρκετοί που τους αρέσουν τα ωραία αντικείμενα. Όλα αυτά είναι σούπερ. Ωστόσο, αν πάρω παράδειγμα τον εαυτό μου, τίποτα δεν μου αρέσει περισσότερο από το να διαβάζω βιβλία. Όχι επειδή είμαι σπασίκλας και φύτουλας και όλ’ αυτά, αν και μπορείς να το πεις κι αυτό. Τα βιβλία είναι σαν ταξίδια και σαν παιχνίδια: διαβάζοντας πετάμε με μεγάλες φτερούγες σε τόπους μακρινούς, εξερευνάμε τις ζωές άλλων ανθρώπων, νιώθουμε αγαπούλες, συγκινήσεις· μέσα στις σελίδες βρίσκουμε εμπειρίες που μοιάζουν με τις δικές μας, ή, ακόμα καλύτερα, δεν μοιάζουν με τις δικές μας - είναι πιο καταπληκτικές! Θυμάμαι πως όταν διάβασα την ιστορία του Ροβινσώνα Κρούσου ένιωσα ανακούφιση: αν ναυαγούσα σε έρημο νησί, όχι μόνο θα επιζούσα αλλά θα περνούσα τέλεια. Τα βιβλία καθησύχασαν τους φόβους μου: κατάλαβα ότι η ζωή είναι μια περιπέτεια κι ότι ποτέ δεν θα βαδίσω μόνη – τα βιβλία θα με συνοδεύουν σαν ζωντανά πλάσματα, θα με παρηγορούν και θα χαϊδεύουν την ψυχή μου. Τώρα που σας γράφω, θυμάμαι ότι συχνά η ψυχή μου ήταν ταραγμένη: είχα ένα σωρό προβλήματα στο σχολείο και στο σπίτι· ένιωθα αγωνία και, μια νύχτα, νομίζω πως είδα φάντασμα.

Όμως, θυμάμαι επίσης πως, όταν ήμουν παιδί σαν εσάς, η καλύτερη ώρα της μέρας ήταν όταν διάβαζα τα βιβλία που τότε ονομάζαμε «εξωσχολικά». Τα εξωσχολικά ήταν πιο αστεία και πιο συγκινητικά από τα σχολικά, πράγμα φυσικό εφόσον το βιβλίο της γραμματικής δεν είναι αστείο και συγκινητικό. Ωστόσο, αν είμαστε τυχεροί κι έχουμε συμπαθητικούς και γλυκούληδες δασκάλους, η γραμματική, η αριθμητική, η ιστορία, η φυσική είναι κι αυτές σχεδόν αριστούργημα.

Επιστρέφω όμως στα μυθιστορήματα, στα διηγήματα, στους μύθους. Η χαρά της ανάγνωσης ήταν, κάπου κάπου, στενοχώρια. Τι παράξενο ε; Μερικές φορές, οι ιστορίες ήταν λυπητερές, στα παραμύθια οι ήρωες περνούσαν τα πάνδεινα: ένα κοριτσάκι που πουλούσε σπίρτα πάγωσε μέσα στο χιόνι, ένα αγοράκι χάθηκε στο άγριο δάσος... Παρότι έκλαιγα γοερά, ήμουν ευχαριστημένη: ένιωθα «κάτι». Θέλω να πω, δεν μπορούμε να χαμογελάμε διαρκώς: οι άνθρωποι γίνονται σοφότεροι νιώθοντας, κάπου κάπου, λύπη, οίκτο, αγανάκτηση. Κυρίως όμως, γίνονται εκστατικά ευτυχισμένοι: δοκιμάστε να ζήσετε τη ζωή του αναγνώστη και θα με θυμηθείτε.

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η Δήμητρα Μηλ. διαβάζει και σας προτείνει....ψάξε στην ομώνυμη ετικέτα παραπάνω στα ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ....

Η Δήμητρα Μηλ. διαβάζει και σας προτείνει....ψάξε στην ομώνυμη ετικέτα παραπάνω στα ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ....

ΕΚΕΒΙ

ΕΚΕΒΙ
Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
Cute Finding NemoCute Finding Nemo

ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Ν. ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Μ.ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΗ

ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ...από τον Skipper

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ...από τον Skipper
τα 10 πιο αγαπημένα μου βιβλία που με ταξίδεψαν.....

να μην ξεχάσω να δανειστώ και να διαβάσω...

  • Ο Θεός των μικρών πραγμάτων, Arundhati Roy
  • Δυο φορές Έλληνας, Μένης Κουμανταρέας
  • Οδυσσέας, James Joyce
  • O μύθος του Σίσσυφου, Αλμπέρ Καμύ
  • Μεγάλες προσδοκίες
  • Ο θεός των μικρών πραγμάτων
  • Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές
  • Μικρά Αγγλία, Καρυστιάνη
  • Σιντάρτα, Έρμαν Έσσε
  • Έρως, θέρος, πόλεμος, Ευγενία Φακίνου
  • Το μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης
  • Τα ρω του έρωτα, ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
  • 100 χρόνια μοναξιάς, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές
  • Ο Αλχημιστής, Π. Κοέλο
  • Το όνομα του ρόδου, Ουμπέρτο Έκο
  • Ο κόσμος της σοφίας, Γκάαρντερ

Η γιορτή των ερωτευμένων πλησιάζει. Διαβάστε τα ερωτικά ποιήματα στην Ετικέτα "ΈΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ" και ψηφίστε το ερωτικό ποίημα που σας άρεσε περισσότερο(μπορείτε να επιλέξετε 1 ποιητή ή και περισσότερους)

ΣΟΦΟΚΛΗΣ

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις, ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις, φοιτᾷς δ’ ὑπερπόντιος ἐν τ’ ἀγρονόμοις αὐλαῖς· καὶ σ’ οὔτ’ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶς οὔθ’ ἀμερίων σὲ γ’ ἀνθρώπων. Ὁ δ’ ἔχων μέμηνεν.

Ρ. Μ. ΡΙΛΚΕ

Βγάλε τα μάτια μου: μπορώ να σε δω
Κλείσε τ’ αυτιά μου: μπορώ να σε γρικήσω
Και χωρίς πόδια μπορώ σ’ εσε να ρθω ,
Και δίχως στόμα μπορώ να σ’ εξορκίσω.
Σπάσε τα μπράτσα μου: θα σε κρατά η καρδιά μου
Πνίξε μου την καρδιά, μα το μυαλό μου θα χτυπά.
Κι αν ρίξεις στο μυαλό μου τη φωτιά,

Θα σε κρατώ μες το αίμα μου κλεισμένον.


ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

… για να γεννηθείς εσύ,
κι εγώ για να σε συναντήσω
γι’ αυτό έγινε ο κόσμος…


ΣΟΦΟΚΛΗΣ, Αντιγόνη, στ.523

" Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν. "

"Δε γεννήθηκα να μοιράζομαι το μίσος αλλά την αγάπη"